Om de schuwe dieren van het woud in beeld te brengen, is eindeloos geduld nodig. En dat bezit Munier. Maandenlang trok hij door de mistige bossen van de Vogezen, wachtend op die zeldzame momenten waarop de natuur zich prijsgeeft. Met een scherp oog voor de verborgen schoonheid van het landschap observeerde hij lynxen, herten en uilen, en legde hij hun aanwezigheid in alle stilte vast. Maar hij deed het niet alleen: zijn vader Michel en zijn zoon Simon vergezelden hem.

Zo wordt Le Chant des Forêts meer dan een natuurdocumentaire. Tussen het wachten en kijken ontvouwt zich ook een portret van drie generaties die dezelfde aandacht delen. Een film over de natuur, maar evenzeer over wat van generatie op generatie wordt doorgegeven.