The Voice of Hind Rajab

Op 29 januari 2024 belt een zesjarig meisje vanuit Gaza-stad naar de alarmcentrale van de Palestijnse Rode Halve Maan. Ze is alleen achtergebleven in een door het Israëlische leger beschoten auto. In The Voice of Hind Rajab reconstrueert regisseur Kaouther Ben Hania deze noodoproep, midden in een Israëlische militaire operatie. De film brengt de oorlog terug tot een telefoongesprek waarin elke seconde telt.

Ultrakort: het kleine filmcadeautje vóór de hoofdfilm! Ultrakort films zijn kort, verrassend en vaak betoverend mooi. Voorafgaand aan deze film zie je Stick with me van Eva Bonnevits - een plakkerige debuut-animatie over de overweldigende angst van het samensmelten met een partner en het verlies van je eigen identiteit.

Aan de andere kant van de lijn zitten telefonisten Omar en Rana van de Palestijnse Rode Halve Maan. Terwijl zij proberen het meisje rustig te houden, zoeken ze naar een manier om hulp te sturen. Een ambulance is in de buurt, maar kan het gebied niet in zonder toestemming van het Israëlische leger. Wat volgt is een gespannen wachttijd, vol overleg, bureaucratie en onzekerheid. De film blijft dicht bij het telefoongesprek en volgt hoe tijd verstrijkt, terwijl de situatie ter plekke onveranderd blijft.

In een sobere, bijna documentaire vorm reconstrueert The Voice of Hind Rajab een moment waarop menselijke nabijheid enkel via een telefoon mogelijk is. Door gebruik te maken van originele geluidsopnamen laat regisseur Kaouther Ben Hania zien hoe geweld, macht en procedure samenkomen in een situatie waarin elke seconde telt. Geen cijfermatige reconstructie van oorlog, maar een gekaderd perspectief van één stem die gehoord wil worden.

"Tunesische regisseur Ben Hania (Four Daughters) heeft goed begrepen dat de focus op deze ene tragedie boekdelen spreekt over de hel die in Gaza is gecreëerd" ★★★★ VPRO Cinema

"een film die haast onmogelijk is om te bekijken, maar zich voor eeuwig op je netvlies brandt" ★★★★ de Morgen

"Hartverscheurend politiek docudrama" ★★★★ Filmtotaal

"A reckless, ruthless kind of provocative brilliance" ★★★★ The Guardian