Six jours, ce printemps-là

Een voorjaarsvakantie aan de Côte d’Azur lijkt de perfecte ontsnapping aan de dagelijkse sleur. Even zon, rust en vrijheid. Maar niet voor iedereen ligt ontspanning binnen handbereik. In Six jours, ce printemps-là van de Waalse filmmaker Joachim Lafosse neemt een alleenstaande moeder haar jonge tweeling mee voor een geïmproviseerde zesdaagse trip aan de kust. Wat bedoeld is als onbezorgd samenzijn, blijkt een trip die meer vraagt dan ze kan geven.

Ultrakort: het kleine filmcadeautje vóór de hoofdfilm! Ultrakort films zijn kort, verrassend en vaak betoverend mooi. Voorafgaand aan deze film zie je de animatie Wad is, is nu van Jikke Lesterhuis. Waarin een vogelrestaurant op een zandplaat in de Waddenzee leeft op het ritme van het tij, tot één enkele voetstap alles uit balans brengt.

Sana leidt een stressvol bestaan, niet in de minste plaats omdat ze verwikkeld is in een echtscheiding. Ze wil dat haar kinderen daar zo min mogelijk onder lijden en probeert hen een zo normaal mogelijke jeugd te bieden, waar natuurlijk een onbezorgde vakantie bij hoort. Haar eerdere vakantieplannen vielen in het water, dus neemt ze een risicovolle, geïmproviseerde beslissing: ze trekt met haar tweeling naar de leegstaande villa van haar ex-schoonfamilie aan de Côte d’Azur, in het besef dat haar aanwezigheid daar niet gezien mag worden. Wat aan de oppervlakte oogt als ontspanning, vraagt van Sana voortdurend waakzaamheid. Om de illusie van vrijheid in stand te houden, moet ze improviseren, verbergen en steeds verder haar eigen grenzen oprekken.

Six jours, ce printemps-là presenteert zich als een zonovergoten vakantieverhaal, maar laat gaandeweg steeds diepere lagen zien. Zonder te contextualiseren of te verklaren brengt Joachim Lafosse via kleine gebaren en stiltes de innerlijke spanningen van zijn personage aan de oppervlakte. Een karakterstudie van een moeder op de grens tussen toewijding en zelfverlies.

"Spannend en gelaagd drama"- De Tijd