La Grazia

Met La Grazia keert Paolo Sorrentino terug naar het politieke, existentiële terrein dat zijn werk al langer kenmerkt. Met zijn vaste muze Toni Servillo tekent hij een portret op van een Italiaanse president aan het einde van zijn ambtstermijn. Tegen de achtergrond van een naderend afscheid verschuift de aandacht van macht en ceremonie naar wat er schuilgaat in de man achter het ambt. Openingsfilm op het filmfestival van Venetië, waar Servillo werd bekroond met de prijs voor Beste Acteur.

Het einde van het presidentschap van Mariano De Santis nadert. Hij spendeert die laatste dagen in zijn kolossale presidentiële paleis, teruggetrokken, in diepe rouw sinds het overlijden van zijn vrouw. Voor zijn vertrek moet hij zich nog buigen over enkele ingrijpende beslissingen: twee gratieverzoeken en een wetsvoorstel rond euthanasie. Vanuit verschillende kanten neemt de druk toe, van zijn adviseurs, de kerk, de publieke opinie. Waar zulke afwegingen ooit vanzelfsprekend waren, sluipt nu twijfel binnen. Handelt hij uit overtuiging, of uit zorg om zijn nalatenschap? Langzaam vervaagt de scheidslijn tussen het ambt en de man die het bekleedt.

Met een diep melancholische toon onderzoekt La Grazia het spanningsveld tussen publieke plicht en persoonlijk verlangen. Paolo Sorrentino’s toon is sober, maar blijft trouw aan zijn aandacht voor verstilling, tegenstrijdigheid en het o zo fotogenieke Italië. Een groots portret van de eenzaamheid van leiderschap.

"'La Grazia' is wellicht Sorrentino's meest mature film" ★★★★ Knack Focus

"In dat gelach door de tranen heen, in dat wankele evenwicht tussen pijn en verwondering, openbaart zich iets van het ongrijpbare dat het leven betekenis geeft" ★★★½ Cinemagazine

''La Grazia is a stylish, soigné film, ruminative and enigmatic'' the Guardian